Een vraag die vaak opkomt is of het tandarts-zijn ophoudt zodra je niet meer BIG-geregistreerd bent. Dit kwam bij mij naar boven toen mijn vader onlangs overleed en we de rouwadvertentie aan het opstellen waren. Moesten we naast echtgenoot, vader en opa ook nog 'tandarts' vermelden, ondanks zijn 27 jaar durende pensioen? Hij was immers een tandarts in hart en nieren.
Het realiseren van het onderscheid tussen het zijn van een tandarts en enkel werken als tandarts is cruciaal. Het betekent dat sommige tandartsen zich gepassioneerd blijven inzetten voor het vak, zonder noodzakelijkerwijs lid te zijn van bepaalde verenigingen, terwijl anderen enkel de noodzakelijke taken uitvoeren. Passie is een keuze, geen verplichting.
In de tijd van mijn vader was passie bijna een verplichting, aangezien bijna elke tandarts zijn eigen praktijk runde met alle daarbij behorende uitdagingen. Zo had hij zijn eigen praktijk aan huis (met aanvankelijk maar liefst 12000 patiënten) en volgde hij maandelijks een druk weekenddienstrooster. Het hele dorp kende hem en wist waar hij woonde; hij was niet enkel een tandarts, maar dé tandarts. Gedreven door plichtsbesef.
De balans tussen werk en privé was verstoord, om nog maar te zwijgen over het gebrek aan privacy. Buiten werktijd zocht hij toevlucht in Muggenbeet, waar hij al vroeg in zijn carrière een tweede huis had gekocht. Privacy was schaars voor een dorpsarts, maar gelukkig wel te koop.
Na 30 jaar van toewijding in de tandartspraktijk had mijn vader er genoeg van. Het was tijd om te stoppen met werken en ook met het tandarts-zijn. Hij verhuisde naar Muggenbeet om daar een nieuw hoofdstuk te beginnen. Een leven in een natuurlijke omgeving, zonder patiënten en drukke schema's. Het was tijd om te genieten zonder tandheelkunde in het achterhoofd.
Uiteindelijk werd er geen 'tandarts' vermeld in de rouwadvertentie, want dat was hij al lang niet meer. Echter, toen de rouwkaarten binnenkwamen, waren er verrassend veel afkomstig van voormalige patiënten, ondanks zijn 27 jaar durende pensioen. Voor hen bleef mijn vader hun tandarts, tot in de dood.
Jerry Baas
